Deken van Troost

Gister was Tim's afscheid. Hij gaat naar Amerika. 6 maanden lang moeten we em missen. Iedereen was er. Het deed me goed iedereen weer te zien, en om met elkaar voor Tim te bidden. Om met Levi, David en Mattias diep te praten, en met Adriaan naar de FEBO te gaan om 1 uur s' nachts. Dan voel ik me weer als vanouds. Dan wordt ik weer blij. En na elk gesprek lijk ik meer volwassen te worden. In de zin van: minder vanuit mezelf kijken, en meer vanuit de ander. Mijn verstand weet nu dat het goed is zo. Mijn gedachten zijn zonder boosheid, en er heerst weer vrede. Maar toch...herinneringen blijven, samen met die ogen. En ik kan niet zo van de een op de andere dag zeggen: zo, nu ben je verleden tijd. Maar meer en meer snap ik jouw gedachtegang, en dat je altijd het beste hebt willen doen. Dat ik je niks kan verwijten. Eigenlijk heb ik spijt van al mijn harde woorden. Van al mijn vragen gebasseerd op verdriet. Want jij bent daarvoor te veel waard. En jij hebt het ook niet makkelijk gehad. Vergeef me. Want ik ben soms zo'n egoïst.

Met een brandend hart bid ik. Een hart dat brand van verlangen om dingen te herstellen. Dan bid ik dat God je zegent zo hard als Hij kan, en dat je een arm van Hem om je heen mag krijgen. Een deken van troost bedekt me. Jezus legde hem over me heen. Door zijn oneindige liefde, en door alle mensen die ik mag kennen. U bent alles wat ik nodig heb. Als ik dorst heb geeft u mij levend water, als ik honger heb het eeuwige brood dat als manna uit de hemel regent. Als ik alleen bent komt u op visite, en als ik huil huilt u mee. Als u straalt, straal ik naast u. U gaf Uzelf, en ik geef mij. Meer heb ik niet.

"You placed my name on a stone, because You won't ever forget me, and you say from Your throne that Your love is everlasting.
Before the stars where made, and before every singel breath, You said that you would die for me, and that You would gab my hand."

De Warmte van Jezus wens ik iedereen.

Laaaaaaateaaar.