Verf en calorieën.

Daar kwam je binnen. Je gitaar had je meegenomen, en ook je mooie stem. Ik vertelde je over Ruud, over mijn gedachten en over zijn leven. Jij luisterde. Dat was ook alles wat nodig was. het verhaal van het ziekenhuis, en de band van onze familie. Mijn vochtige ogen....en jouw troostende schouder.
De gitaar was niet voor niets mee. Het opgevouwen papier kwam tevoorschijn en daarbij het geluid de gitaar. Je stem zong mijn gebed, want zo voelde het, en jouw ogen droegen mijn tranen, want zelf huilde ik niet. Terwijl ik wel zou willen huilen. Al was het alleen omdat ik zo bewonder wat je voor me doet, en er zo voor me bent.
Toen moesten we werken. Jij met schuurpapier, en ik met een roller. De muziek vanuit de boxen verfijnde de werksfeer, en voor de rest was onze aanwezigheid genoeg. Na hard werken, en een tekort aan schuurpapier, was het tijd voor een break. Mijn T-shirt voelde aan als steen door het met verf gestempelde patroon, al zaten jouw herrinneringen er in. We zagen er niet uit. En dat is waarom ik er zo van genoot om met jou de winkels in te lopen. Om te kijken naar de blikken van bejaarden, of naar de nog minder subtiele opmerkingen van pubers. Traditioneel dronken we koffie op het te kleine houten bankje in de Super de Boer. Maar de break was nog niet voorbij. Het was de tuin van mijn huis die ons uitnodigde met haar vele organismen om onze voeding bij haar te komen nuttigen. Het verrotte houten bankje in de tuin hield ons nog wel, samen met de rondspringende padden. Jij las voor hoeveel calorieën we binnen haalden, en ik genoot van de smaak. Ieder zijn ding. Met onze volle buiken konden we natuurlijk niet werken (dat kan toch niet he?). Dus eerst even uitbuiken. Het prikken in mijn buik hielp daarbij. ik kronkel zo in elkaar, en dat is dan genieten. De jeuk door de vele kleine diertjes werd wel steeds erger, en deed ons besluiten op te staan. We zouden weer gaan werken. We zouden weer energie moeten hebben. Maar het maakt niet uit. De houten vloer droeg je wel, en anders wel maria, mijn lieve schapen-kussen. Zo chillde we daar, totdat je besefte dat je alweer te laat was. Ik ging weer verfen, en later eten bij de snackbar.Jij stapte op de fiets. Op naar huis, en daarna naar je paard.
Misschien was het een best normale dag. Misschien was het allemaal niet zo bijzonder. Maar dat ben jij wel. Echt waar.

knuffel. een echte.